“Η επαγγελματική μου πορεία είναι για εμένα ένα ακόμη μεταπτυχιακό. Μέσα από την εργασία μας, μαθαίνουμε οπτικές της ζωής που δεν μπορεί να μας δώσει ποτέ ένα πανεπιστημιακό χαρτί. Αυτό δεν αποκλείει καθόλου την τεράστια συμβολή της γνώσης. Την εμπλουτίζει. Έχοντας περισσότερες από δύο δεκαετίες εργασίας στο ενεργητικό μου, ως δημοσιογράφος και κειμενογράφος, κατανόησα σε βάθος τον τομέα της παιδικής προστασίας. Μέσα σε αυτόν βρήκα κομμάτια του εαυτού μου που με οδήγησαν στην επόμενη θέση, η οποία με τη σειρά της μου έμαθε πολλά, ενώ σε αυτήν άφησα και πολλά δικά μου στοιχεία, εμπλουτίζοντας ίσως τα καθήκοντά μου με γνώσεις που είχα αποκομίσει από μία “γεμάτη” διαδρομή. Σήμερα, γράφω ξανά, με όλα αυτά να με ακολουθούν“
Λίγα λόγια… ακόμη
Στα 26 μου, με πτυχίο παιδαγωγικής και δίπλωμα υποκριτικής, ξεκίνησα να γράφω. Ένα άρθρο για τα “έξυπνα” σπίτια στο περιοδικό Vita των τότε εκδόσεων ΔΟΛ, με έφερε στον κόσμο της έντυπης δημοσιογραφίας. Από εκεί στην πρωινή εκπομπή “Γλυκιά Ζωή” με μία υπέροχη γυναικεία ομάδα, καταδύθηκα στο κοινωνικό ρεπορτάζ και το ρεπορτάζ υγείας, που με συνεπήραν. Εκεί, στο πλατό της ΕΡΤ, γνώριζα τον σύζυγό μου και μετέπειτα πατέρα των παιδιών μου, την κουμπαρούλα μου την Τζενού, και ξεκίνησα ένα διαφορετικό ταξίδι από αυτό που φανταζόμουν όταν σπούδαζα.
Λίγα χρόνια μετά, έγραφα για το Vita, μετά για τη ΓΥΝΑΙΚΑ, αργότερα για το ΟΙΚΟ, το FORMA, δεκάδες πελάτες, εκατοντάδες κείμενα, χιλιάδες λέξεις. Η επαγγελματική μου διαδρομή, δεν σταμάτησε να εκπλήσσει και εμένα την ίδια. Μία επιστολή, που μου ζητήθηκε να γράψω για εύρεση πόρων, με οδήγησε σε σωματείο για την πρόληψη της κακοποίησης του παιδιού. Με πάθος βούτηξα στον σκοπό και ανάμεσα στα δεκάδες που καθημερινά έπρεπε να κάνω, δεν σταμάτησα να γράφω.
Κείμενα εύρεσης πόρων, διαφημιστικά κείμενα, φυλλάδια, motto και σλόγκαν, ομιλίες, παρουσιάσεις, ιστοσελίδα, απολογισμούς έργου, ό,τι χρειάζονταν να αποτυπωθεί σε λέξεις και να αποτελέσει μέσο επικοινωνίας του σκοπού του Σωματείου, του δικού μου πλέον σκοπού, γράφονταν από εμένα. Και η ψυχή μου αγαλλίαζε. Γιατί αυτό το «θα γράφεις, θα γράφεις, θα γράφεις» δεν ήταν πεπρωμένο. Ήμουν εγώ.
Κάπως έτσι, προσπαθώντας να εξελιχθώ ως άνθρωπος και να διευρύνω τις γνώσεις μου παρακολούθησα το διετές μεταπτυχιακό «Δημιουργική Γραφή στη Λογοτεχνία» του πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας και κάθε εβδομάδα, ο ελεύθερος χρόνος μου ήταν απολαυστικό διάβασμα και γράψιμο. Έγραφα ό,τι μου ζητούσαν οι καθηγητές μου και όχι οι πελάτες μου. Το πλήρωνα και δεν πληρωνόμουν. Αλλά η απόλαυση πάντα ίδια. Η χαρά μεγάλη «να γράφεις, να γράφεις, να γράφεις». Έβρισκα εμένα.
Το copywriting, η συγγραφή κειμένων, ακόμη και αυτού του προσωπικού κειμένου που γράφω τώρα εδώ, δεν είναι αφήγηση. Η αφήγηση είναι μία «άλλη» τέχνη και όχι αυτό που βλέπετε καθημερινά στο Facebook, στο LinkedIn ή όπου αλλού υπάρχει χώρος για λέξεις στη σειρά. Η αφήγηση θέλει φαντασία, πλοκή, ήρωες, πιθανά και απίθανα μπλεγμένα μαζί σε ένα τέλειο σύμπαν που βγάζει νόημα και σε συμπαρασύρει. Η αφήγηση είναι ένα «αληθινό» παραμύθι, όπως η μουσική, ο χορός, η ζωγραφική, η γλυπτική, το θέατρο. Το copywriting ή το storytelling είναι δουλειά. Μία καθημερινή ανάγκη για δεκάδες εργασίες, ώστε να μπει η σκέψη μας σε μία σειρά και να εκφραστεί μέσα από λέξεις, για δεκάδες διαφορετικούς σκοπούς. Και αυτήν τη δουλειά κάνω για περισσότερα από 30 χρόνια.
Τριάντα χρόνια κείμενα. Για περιοδικά, για σωματεία, για σκοπούς που με αφορούσαν και για σκοπούς που έγιναν δικοί μου στη διαδρομή. Αυτό που έμαθα είναι ότι ένα κείμενο που δουλεύει δεν είναι ποτέ μόνο λέξεις. Είναι η σκέψη σου, βαλμένη σε σειρά, με τρόπο που φτάνει στον άλλον.
Αν έχεις μια επιχείρηση ή μια υπηρεσία που επιθυμείς να γίνει γνωστή στο κοινό που στοχεύεις, πες μου τι θέλεις — εγώ θα βρω τις κατάλληλες λέξεις, θα τις βάλω στη σωστή σειρά και η ευχή σου θα πραγματοποιηθεί.